Dialog odegrał kluczową rolę podczas odbywającej się co dwa lata konferencji Międzynarodowej Rady Chrześcijan i Żydów (ICCJ) w 2026 roku, gdzie zgromadzenie Notre Dame de Sion miało znaczący wkład w kształtowanie dyskusji.

Wydarzenie zatytułowane „Pokuta, naprawa i pojednanie: zasoby religijne na burzliwe czasy” zostało zorganizowane w Hanowerze w dniach 12–15 lipca we współpracy z Niemiecką Radą Koordynacyjną Stowarzyszeń na rzecz Współpracy Chrześcijańsko-Żydowskiej (DKR).
W ciągu trzech i pół dnia w ramach konferencji odbyły się wykłady główne i sesje plenarne poświęcone temu tematowi, a także ponad 20 interaktywnych warsztatów, wizyt w różnych miejscach i wycieczek, w których wzięli udział prelegenci i uczestnicy z takich krajów jak Argentyna, Australia, Austria, Kanada, Kostaryka i innych.
Siostry oraz inni członkowie Rodziny Sion przybyli z Australii, Kanady, Kostaryki, Filipin, Polski, Rumunii i Rzymu, aby wziąć udział w tym ważnym, odbywającym się co dwa lata wydarzeniu międzywyznaniowym.

Nagroda Seelisberga 2026
Konferencja rozpoczęła się w niedzielę wieczorem od wręczenia Nagrody Seelisberga 2026 rabinowi dr Davidowi Meyerowi, badaczowi literatury rabinicznej i wieloletniemu profesorowi w Centrum Studiów Judaistycznych im. Kardynała Beę przy Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Nagroda ta została nazwana na cześć przełomowego zgromadzenia, które odbyło się w szwajcarskiej miejscowości Seelisberg w 1947 roku w celu zmierzenia się z wielowiekową chrześcijańską „nauką pogardy” wobec Żydów i judaizmu. Efektem tego spotkania był wpływowy dokument „Dziesięć punktów z Seelisbergu”, stanowiący fundament współczesnej odnowy stosunków żydowsko-chrześcijańskich.

Panele, warsztaty, dialog i odkrycia
S. Kasia Kowalska (Polska) nds, pełniąca funkcję wiceprzewodniczącej zarządu ICCJ, była ściśle zaangażowana w organizację konferencji jako członkini komitetu organizacyjnego, a także moderowała w poniedziałek II sesję plenarną pt. „Pokuta, zadośćuczynienie i pojednanie w praktyce: Uczenie się z liturgii, rytuałów i zwyczajów”, podczas której analizowano, w jaki sposób pojęcia pokuty i pojednania wyrażane są poprzez liturgię, rytuały i zwyczaje w różnych tradycjach.
Program wtorkowego popołudnia obejmował szereg wycieczek po Hanowerze, w tym wizyty w Domu Religii oraz obozie koncentracyjnym Bergen-Belsen.
W środę trzech innych członków Rodziny Syjonu poprowadziło warsztaty.
Héctor Acero Ferrer i Mia Theocharis (Kanada) wspólnie poprowadzili warsztaty pt. „Naprawa w praktyce: przeciwdziałanie antysemityzmowi w akademickim i międzyreligijnym życiu kampusu”, opierając się na praktycznych doświadczeniach z północnoamerykańskich uniwersytetów i uczelni, aby zbadać obiecujące narzędzia i strategie reagowania na antysemityzm na kampusie, pozostając wiernymi tematyce konferencji, jaką są pokuta, naprawa i pojednanie.
Mark Walsh (Australia) poprowadził warsztat zatytułowany „Głębokie słuchanie: niwelowanie dystansu między nami”, zachęcając uczestników do praktykowania głębokiego słuchania jako sposobu na zniwelowanie podziałów między Żydami, chrześcijanami i muzułmanami w następstwie wydarzeń z 7 października i sytuacji w Strefie Gazy. Warsztat ten opierał się na spostrzeżeniach z Międzywyznaniowego Spotkania ACCJ-ICCJ 2025 w Melbourne, którego sponsorem była organizacja Notre Dame de Sion z Australii.
Później tego samego dnia program skupił się na doświadczeniach życiowych i refleksjach na przyszłość podczas sesji plenarnych zamykających konferencję. Mark Walsh dołączył do panelu praktyków międzywyznaniowych podczas IV sesji plenarnej zatytułowanej „Wysiłki na rzecz pokuty, naprawy i pojednania: projekty i inicjatywy”, dzieląc się wnioskami z konkretnych projektów i inicjatyw dialogowych. Mark oparł się na spostrzeżeniach zdobytych podczas pracy z ludnością aborygeńską i mieszkańcami wysp Cieśniny Torresa.
Podczas ostatniej sesji plenarnej konferencji, zatytułowanej „Pojednanie, ludzie i planeta”, David Castillo (Kostaryka) wraz z innymi panelistami mówił o związku między skruchą, naprawą i pojednaniem a kryzysem ekologicznym, przed którym stoi nasza planeta, podczas gdy Héctor Acero Ferrer moderował sesję, kierując dyskusją na temat tego, czy ochrona środowiska powinna być priorytetem w stosunkach międzyreligijnych, gdy konferencja dobiegała końca.

Pięćdziesiąt dni po Wielkanocy obchodzimy Święto Zesłania Ducha Świętego – Pięćdziesiątnicę (z greckiego Pentekostē), oraz żydowskie Szawuot (co po hebrajsku oznacza „siedem tygodni”). Szawuot znane jest również jako Święto Żniw, gdyż w Ziemi Izraela kończy się wówczas zbiór pszenicy. Święto to nabrało jeszcze głębszego znaczenia, gdy mędrcy dostrzegli jego związek z przekazaniem Przykazań otrzymanych przez Mojżesza na górze Synaj. Zgodnie z tradycją żydowską to właśnie w Szawuot Bóg ofiarował narodowi żydowskiemu Torę, którą miał on następnie przekazać całej ludzkości. Święto to uznaje Boga zarówno za dawcę plonów ziemi, jak i za darczyńcę Słowa Bożego,  zapraszając nas do relacji z Bogiem i ze światem wokół nas. Jest to Słowo, które pokazuje nam, skąd pochodzimy, dokąd zmierzamy i kim jesteśmy: istotami stworzonymi, by szukać wyzwalającej i jednoczącej prawdy, oraz którym powierzono odpowiedzialność za troskę o nasze naturalne środowisko i jego przemianę na lepsze.

W Księdze Rodzaju Duch Boży tchnął życie w człowieka (Rdz 2,7). Ten sam Duch – Szechina (hebr. Shekinah), czyli Boża Obecność – towarzyszył ludowi podczas wędrówki przez pustynię, a w dniu Pięćdziesiątnicy zstąpił na zgromadzonych uczniów Jezusa. Jest On obecny wszędzie tam, gdzie ludzie gromadzą się w imię Boga (por. Wj 20,24; Mt 18,20). To właśnie przez dar Ducha Świętego Bóg wciąż nam się objawia i przemawia do naszych serc. W dniu Pięćdziesiątnicy odnawiamy się na nowo w Duchu Bożym, by słuchać Jego Słowa i żyć mocą Ducha dającego życie.

Niech Duch Boży będzie i pozostanie pośród nas!

List konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej synagodze większej

13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, następca św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy – przypominają biskupi w Liście Konferencji Episkopatu Polski z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej. Link

Biskupi zaznaczyli w Liście, że wizyta w rzymskiej Synagodze nie byłaby możliwa, gdyby nie przyjęcie przez Sobór Watykański II, 8 października 1965 roku, deklaracji „Nostra aetate” („W naszych czasach”), mówiącej o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. „Znalazły się w niej słowa, które stały się punktem zwrotnym w stosunkach między Kościołem katolickim a Żydami i judaizmem. Do nich właśnie odniósł się św. Jan Paweł II w swoim przemówieniu w rzymskiej synagodze” – przypominają biskupi i cytują je: „Po pierwsze, Kościół Chrystusowy odkrywa swoją więź z judaizmem, wgłębiając się we własną tajemnicę. Religia żydowska nie jest dla naszej religii zewnętrzna, lecz w pewien sposób wewnętrzna. Mamy zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i w pewien sposób, można by powiedzieć, naszymi starszymi braćmi”.